نکات گزیده درس «حوزه‌های تخصصی علوم اجتماعی»؛ نکته ۷۴

فرمالیست‌ها گرایش به این داشتند که ادبیات را نوعی نظام محسوب کنند، درست همان طور که سوسور زبان را نوعی نظام می‌دانست. یاکوبسن معتقد بود که دانش ادبی نباید به مطالعه واقعیت‌های تجربی ادبیات بپردازد، بلکه باید «ادبیّت» را بررسی کند ـ یعنی آنچه ادبیات را واجد خصلت‌های نظام‌مند ممتاز آن می‌کند. فرمالیست‌ها به این نتیجه رسیدند که ادبیّت فرایندی است که طیّ آن متون ادبی هم از ادبیات پیشین و هم از خود جهان «آشنایی‌زدایی» می‌کنند. بدین‌سان، شاخص اصلی اثر هنری نه وجه تخیلی یا ابتکاری آن، بلکه «تغییر شکل» زبان روزمره است؛ چیزی که یاکوبسن به‌طرزی اغراق‌آمیز «خشونت سازمان‌یافته در حق زبان روزمره» می‌نامد.

 

 

منبع: درآمدی بر نظریه فرهنگی معاصر. میلنر و براویتز.

 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *